பகுதி 10 – சீடர்களின் பிறப்பு
தட்சிணேஸ்வர் காளி கோவில் இப்போது ஒரு கோவில் மட்டுமல்ல; ஆன்மாக்கள் விழித்தெழும் புனித நிலையமாக மாறியிருந்தது. கங்கை கரையில் வீசிய தென்றல் கூட, அங்கே வந்தவர்களின் மனதை அமைதியாக மாற்றியது. ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் அவர்களின் புகழ் மெதுவாக பரவிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அவர் தன்னை ஒருபோதும் “குரு” என்று நினைக்கவில்லை. “எல்லாம் தாயின் செயல்” என்றே கூறினார்.
ஆனால் விதி, அவரைச் சுற்றி ஒரு புதிய ஆன்மிகக் குடும்பத்தை உருவாக்கத் தொடங்கியது.
அந்தக் காலத்தில், கல்கத்தாவின் இளைஞர்கள் பலர் மனக்குழப்பத்தில் இருந்தனர். மேற்கத்திய கல்வி, அறிவியல் சிந்தனை, சமூக மாற்றங்கள் — இவை அனைத்தும் பழைய நம்பிக்கைகளை சவாலுக்கு உட்படுத்தின. “கடவுள் உண்மையிலேயே இருக்கிறாரா?” என்ற கேள்வி பலரின் மனதில் எழுந்தது. புத்தகங்களில் பதில் கிடைக்கவில்லை. தத்துவ விவாதங்கள் மன நிறைவை தரவில்லை. உண்மையை நேரடியாக அனுபவித்த ஒருவரை அவர்கள் தேடிக்கொண்டிருந்தனர்.
அந்தத் தேடல் அவர்களை தட்சிணேஸ்வருக்குக் கொண்டு வந்தது.
முதலில் சில இளைஞர்கள் வந்தனர். அவர்கள் கல்வியறிவு பெற்றவர்கள். சிலர் சந்தேகத்துடன் வந்தனர். சிலர் ஆர்வத்துடன் வந்தனர். சிலர் வெறும் நண்பர்களோடு வந்தனர். ஆனால் ராமகிருஷ்ணரைச் சந்தித்த பிறகு, அவர்கள் உள்ளத்தில் ஏதோ மாறத் தொடங்கியது.
ஒருநாள், ஒரு இளைஞன் தட்சிணேஸ்வருக்கு வந்தான். கூர்மையான கண்கள். தைரியமான குரல். தர்க்கத்தில் வல்லவன். அவர் — சுவாமி விவேகானந்தர், அப்போது நரேந்திரநாத் தத்தா என்று அழைக்கப்பட்ட இளைஞன்.
அவரது மனதில் ஒரு கேள்வி மட்டும் எரிந்துகொண்டிருந்தது:
“கடவுளை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா?”
பல பண்டிதர்களிடம் அவர் இந்தக் கேள்வியை கேட்டிருந்தார். ஆனால் யாரும் தெளிவான பதில் அளிக்கவில்லை.
அன்று, ராமகிருஷ்ணரின் முன் அமர்ந்தபோது, நரேந்திரன் அதே கேள்வியை நேராகக் கேட்டான்.
ராமகிருஷ்ணர் உடனே பதிலளித்தார்:
“ஆம். நான் அவரைக் காண்கிறேன்… உன்னைப் பார்க்கிறதைவிட தெளிவாகக் காண்கிறேன்.”
அந்த வார்த்தைகள் நரேந்திரனின் உள்ளத்தை அதிரச் செய்தது.
அவர் இதுவரை பலரை சந்தித்திருந்தார். ஆனால் இப்படிப்பட்ட உறுதியும் குழந்தை போன்ற நேர்மையும் கொண்ட பதிலை யாரிடமும் கேள்விப்பட்டதில்லை.
ராமகிருஷ்ணர் நரேந்திரனைப் பார்த்தவுடனே ஒரு விசேஷ ஆன்மிக இணைப்பை உணர்ந்தார். சில நேரங்களில் அவரைப் பார்த்து கண்கலங்குவார்.
“நீ மிகவும் தாமதமாக வந்தாயே…”
என்று உருகுவார்.
நரேந்திரன் முதலில் குழம்பினான். “இவர் உண்மையிலேயே மகானா? அல்லது உணர்ச்சிவசப்பட்டவரா?” என்று எண்ணினான். ஆனால் ராமகிருஷ்ணரின் அன்பு போலியானதல்ல என்பதை அவன் மெதுவாக உணர்ந்தான்.
ஒரு நாள், ராமகிருஷ்ணர் நரேந்திரனை மெதுவாகத் தொட்டார்.
அந்தக் கணத்தில், நரேந்திரனுக்கு உலகமே சுழலும் போலத் தோன்றியது. சுவர்கள், மனிதர்கள், உலகம் — அனைத்தும் கரைந்து போகும் உணர்வு ஏற்பட்டது.
அவன் பயந்து கத்தினான்:
“என்ன செய்கிறீர்கள்?!”
ராமகிருஷ்ணர் சிரித்தார்.
“சரி… இப்போது வேண்டாம். காலம் வந்தபின் எல்லாம் புரியும்.”
அந்த அனுபவம் நரேந்திரனின் வாழ்க்கையை மாற்றிய முதல் தீப்பொறி.
அவரைத் தொடர்ந்து பல இளைஞர்கள் ராமகிருஷ்ணரிடம் வந்தனர் — ஸ்வாமி பிரம்மானந்தர், ஸ்வாமி சரதானந்தர், ஸ்வாமி அபேதானந்தர் மற்றும் பலர். ஒவ்வொருவரும் வேறு பின்னணியில் இருந்து வந்தாலும், அவர்களை ஒன்றுபடுத்தியது ஒரு உண்மை — ராமகிருஷ்ணரின் தெய்வீக அன்பு.
அவர்களுடன் ராமகிருஷ்ணர் மிகவும் எளிமையாக நடந்துகொண்டார். சில நேரங்களில் குழந்தைகளைப் போல அவர்களுடன் சிரித்தார். சில நேரங்களில் பாடல்கள் பாடினார். சில வேளைகளில் ஆழ்ந்த ஆன்மிக உண்மைகளை மிக எளிய உவமைகளில் விளக்கினார்.
“மனிதன் உள்ளத்தில் இருக்கும் அகந்தையே இறைவனை மறைக்கிறது.”
“தூய இதயம் கொண்டவரிடம் கடவுள் தானாக வந்து நிற்பார்.”
இவ்வாறு கூறும்போது, இளைஞர்கள் மெய்மறந்து கேட்டுக்கொண்டிருப்பார்கள்.
ஒரு இரவு, கங்கை கரையில் அனைவரும் அமர்ந்திருந்தனர். நிலவொளி நீரில் பிரதிபலித்தது. ராமகிருஷ்ணர் மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினார்:
“நீங்கள் எல்லோரும் சாதாரண மனிதர்கள் அல்ல. தாயின் வேலைக்காக வந்தவர்கள்.”
அந்த வார்த்தைகள் அப்போது அவர்களுக்கு முழுமையாகப் புரியவில்லை.
ஆனால் பின்னர் உலகம் உணர்ந்தது — அந்த இளைஞர்கள் இந்திய ஆன்மிக வரலாற்றை மாற்றப்போகிறார்கள்.
ராமகிருஷ்ணரின் அருகில் இருந்தபோது, அவர்கள் வெறும் போதனைகளை மட்டும் பெறவில்லை. ஒரு உயிரோடு இருக்கும் ஆன்மிகத்தை அனுபவித்தார்கள். கடவுள் என்பது புத்தகங்களில் இருக்கும் கருத்து அல்ல; வாழ்வில் அனுபவிக்கக்கூடிய உண்மை என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.
அந்தச் சிறிய சீடர் வட்டம், பின்னர் ஒரு உலகளாவிய ஆன்மிக இயக்கமாக மாறப்போகிறது.
ஆனால் அந்தப் பெரிய இயக்கத்தின் தொடக்கம் மிகவும் எளிமையானது —
தட்சிணேஸ்வரில், கங்கை கரையில், ஒரு மகானைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்த சில இளம் ஆன்மிகத் தேடுபவர்கள்.
