பகுதி 15 – நோயும் ஆன்மிகமும்
காலம் மெதுவாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் அவர்களின் ஆன்மிக ஒளி நாளுக்கு நாள் அதிகரித்தாலும், அவரது உடல் மெதுவாக பலவீனமடையத் தொடங்கியது. பல ஆண்டுகளாக இடைவிடாத ஆன்மிக பரவசங்கள், சமாதி நிலைகள், குறைந்த உணவு, பக்தர்களுக்காக முழுமையாக அர்ப்பணித்த வாழ்க்கை — இவை அனைத்தும் அவரது உடலை சோர்வடையச் செய்திருந்தன.
முதலில் தொண்டையில் சிறிய வலி தோன்றியது. பக்தர்கள் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால் நாட்கள் செல்லச் செல்ல, அந்த வலி அதிகரித்தது. பேசும்போதும் சிரமம் ஏற்பட்டது. உணவு உண்ணுவதும் கடினமானது. பின்னர் மருத்துவர்கள் அது கடுமையான தொண்டை நோய் என்று தெரிவித்தனர்.
இந்த செய்தி சீடர்களின் இதயத்தை உடைத்தது.
சுவாமி விவேகானந்தர் மற்றும் மற்ற சீடர்கள் மிகுந்த கவலையில் மூழ்கினர். “இவ்வளவு தெய்வீக சக்தி கொண்ட மகான் ஏன் இப்படிப் பாடுபட வேண்டும்?” என்ற கேள்வி அவர்களை வாட்டியது.
ஆனால் ராமகிருஷ்ணர் மட்டும் அமைதியாக இருந்தார்.
அவர் சிரித்தபடி கூறுவார்:
“உடல் வந்தது என்றால் நோயும் வரும். அது இயற்கையின் விதி.”
அவரது மனம் இன்னும் ஆனந்தத்தில் மூழ்கியிருந்தது.
வலி அதிகரித்த நாட்களிலும், அவர் பக்தர்களை ஆறுதல் கூறுவதை நிறுத்தவில்லை. சில நேரங்களில் பேச முடியாத அளவிற்கு வலி இருந்தாலும், பக்தர்கள் வந்தால் அவர்களை நோக்கி புன்னகை செய்வார். அந்த புன்னகையே பலரின் துயரத்தை கரைத்துவிடும்.
ஒருநாள், ஒரு சீடர் கண்ணீருடன் கேட்டார்:
“சுவாமி… தாயிடம் வேண்டி இந்த நோயை நீக்கிக் கொள்ள முடியாதா?”
ராமகிருஷ்ணர் மெதுவாகக் கண்களை மூடினார்.
பின்னர் அமைதியாகச் சொன்னார்:
“இந்த உடல் தாயுடையது. அவள் விருப்பப்படி அதை நடத்தட்டும்.”
அந்த வார்த்தைகள் சீடர்களை மௌனமாக்கின.
நோய் தீவிரமானதால், பின்னர் அவரை கல்கத்தா அருகிலுள்ள காசிப்பூர் தோட்ட இல்லத்திற்கு மாற்றினர். அங்கேயே அவரது இறுதி கால ஆன்மிக நாட்கள் அமைதியாக விரிந்தன.
சாரதா தேவி அன்புடன் அவரைக் கவனித்தார். சீடர்கள் பகலும் இரவும் சேவையில் இருந்தனர். அவர்களுக்கு அது சாதாரண சேவை அல்ல; குருவின் திருவடியில் கிடைத்த அரிய வாய்ப்பு.
நரேந்திரன் பலமுறை குருவின் வேதனையைப் பார்த்து மனம் உடைந்தான்.
ஒருநாள் அவன் வேதனையுடன் கூறினான்:
“சுவாமி, உங்களை இப்படி பார்க்க முடியவில்லை…”
ராமகிருஷ்ணர் சிரித்தார்.
“நரேன்… இந்த உடம்பு ஒரு பழைய உடை மாதிரி. அது கிழிந்தால் மாற்ற வேண்டியதுதான்.”
ஆனால் அதே நேரத்தில், அவரது ஆன்மிக ஒளி இன்னும் தீவிரமாகிக் கொண்டிருந்தது.
சில நேரங்களில் கடுமையான வலியிலும் திடீரென சமாதி நிலையில் மூழ்கிவிடுவார். முகத்தில் பேரானந்தம் மலரும். அருகில் இருந்தவர்கள் அதிர்ச்சியுடன் பார்ப்பார்கள்.
ஒரு நாள், மருத்துவர் ஒருவர் அவரது நிலையைப் பார்த்து மனம் கலங்கினார். “இவ்வளவு வலி இருக்கும்போது எப்படி அமைதியாக இருக்க முடிகிறது?” என்று எண்ணினார்.
அப்போது ராமகிருஷ்ணர் மெதுவாகக் கூறினார்:
“உடல் வலிக்கிறது… ஆனால் உள்ளம் ஆனந்தத்தில் இருக்கிறது.”
அந்த வார்த்தைகள் அங்கே இருந்த அனைவரின் மனதையும் ஆழமாகத் தொட்டது.
அவரது வாழ்க்கை இப்போது ஒரு பெரிய போதனையாக மாறியது.
ஆன்மிகம் என்பது துன்பம் இல்லாத வாழ்க்கை அல்ல…
துன்பத்திற்குள்ளும் இறை ஆனந்தத்தை உணரும் நிலை என்பதை அவர் வாழ்ந்து காட்டினார்.
காசிப்பூரில் இருந்த அந்த நாட்களில், அவர் சீடர்களை இன்னும் தீவிரமாக உருவாக்கத் தொடங்கினார். குறிப்பாக நரேந்திரனை அடிக்கடி அருகில் அழைத்து பேசுவார்.
ஒருநாள், அவர் நரேந்திரனை ஆழமாக நோக்கி கூறினார்:
“தாய் உனக்குள் பெரிய சக்தியை வைத்திருக்கிறாள். ஒருநாள் உலகம் உன் குரலைக் கேட்கும்.”
நரேந்திரன் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். ஆனால் உள்ளத்தில் ஒரு பெரும் பொறுப்பு விழித்தெழத் தொடங்கியது.
மற்ற சீடர்களிடமும் ராமகிருஷ்ணர் கூறினார்:
“நீங்கள் எல்லோரும் ஒருவரை ஒருவர் நேசியுங்கள். அதுவே என் வழி.”
அவரது உடல் நாளுக்கு நாள் பலவீனமானாலும், ஆன்மிக ஒளி குறையவில்லை.
மாறாக, இன்னும் பிரகாசித்தது.
சில இரவுகளில், அவர் திடீரென காளி அன்னையின் பெயரைச் சொல்லிக்கொண்டு பரவசத்தில் மூழ்குவார். சில நேரங்களில் அமைதியாக விண்ணை நோக்கிப் பார்ப்பார்.
அவரைப் பார்த்த சீடர்கள், “அவர் இப்போது இந்த உலகத்தைத் தாண்டிக் கொண்டிருக்கிறார்” என்று உணர்ந்தனர்.
ஆனால் அந்த இறுதி கால வேதனைகளுக்குள்ளும், ராமகிருஷ்ணர் ஒருபோதும் தன்னைப் பற்றி சிந்திக்கவில்லை.
அவரது கவலை — சீடர்களின் ஆன்மிக எதிர்காலம்.
அவரது எண்ணம் — மனிதகுலத்தின் நன்மை.
அவரது உள்ளம் — இன்னும் தாயின் திருவடியில் கரைந்தே இருந்தது.
அந்த நோயின் நாட்கள், சீடர்களுக்கு மிகப் பெரிய பாடமாக அமைந்தது.
ஏனெனில் அவர்கள் அப்போது உணர்ந்தனர் —
ஒரு மகானின் உண்மையான மகத்துவம், ஆனந்தத்தில் மட்டும் அல்ல…
வேதனையிலும் தெய்வீக அமைதியை தக்க வைத்திருப்பதில்தான் உள்ளது.
